زيبايي عشق به سكوته نه فرياد

زيبايي عشق به تحمله نه خرد شدن و فرو ريختن

عشق خيالي ست كه اگه به واقعيت برسه ديگه طعم شيرينشو از دست مي ده.

عشق يه كويره كه عاشق تشنه با روياي سراب معشوق قدم به جلو ميذاره

عشق راه ناهمواريه كه وقتي ازش گذشتي و تمام سختيا رو پشت سر گذاشتي مي رسي به جايي كه اصلا تصور نمي كردي آخرش اين باشه مثل كسي كه از كوهي بالا مي ره به اميد اينكه ببينه پشت اون كوه چيه؟لذتش فقط اميد و روياي رسيدن به اون بالاست وقتي رسيدي مي بيني هيچي پشت كوه نبوده و نيست نااميد و خسته مي شيني به اين همه راهي كه اومدي فكر مي كني. البته اگه بين راه سقوط نكني.

عشق سخن گفتن با نگاهه.

عشق اميد به رسيدن و ترس از نرسيدنه

عشق تكرار اف

رينش

 

امدی چه زیبا

 

گفتم دوستت دارم چه عاشقانه

 

پذیرفتی چه فریبنده

 

اغوشم برایت باز شد چه ابلهانه با تو خوش بودم چه کودکانه

 

همه چیزم شدی چه زود

 

به خاطر یک کلمه مرا ترک کردی چه ناجوانمردانه نیازمندت شدم

 

چه حقیرانه

 

واژه غريب خداحافظي به ميان آمد چه بي رحمانه

 

و من سوختم چه بچه گانه اما هنوز هم دوستت دارم غريبه

 

براي تو که تنهايي هايم پر از ياد توست .....

               براي تو که قلبم منزلگه عشق توست .....   

          

  نمی دانم چه می خواهم خدایا

                                    به دنبال چه می گردم شب و روز

  چه می جوید نگاه خسته من

                                  چرا افسرده است این قلب پر سوز

      

      گریزانم از این مردم که با من

                                             بظاهر همدم و یکرنگ هستند

       ولی در باطن از فرط حقارت

                                            به دامانم دو صد پیرایه بستند

         
 

          تا که بودیم نبودیم کسی

                                  کشت ما را غم بی همنفسی

          تا که رفتیم همه یار شدند

                                  خفته ایم و همه بیدار شدند

          قدر ایینه بدانیم چو هست

                                  نه در آن وقت که اقبال شکست

                                                                        
اي دوست اي دوست اي دوست                     جور تو از ان كشم كه روي تو نكوست
گر خلق گويند بهشت خواهي يا دوست       اي بي خبران بهشت با دوست نکوست

                                 *********************
لاله از سوز عطش بنهاده سر بر روي خاك
ابر بي انصاف را بنگر كه بر دريا گريست
                                    

                                 *********************
اي عشق من آشفته ترين روح جهانم                  از دوري تو جان به لبم درد به جانم
ازتو چه بگويم كه در اين دايره ي تنگ               جز تو نه بخواهم نه ببينم نه بدانم
                                                                  

مرا گر صد بار براني دوستت دارم
به زندان جنايت هم كشاني دمستت دارم
به جرم عشق تو صد زخم كاري بر جگر دارم
جگر سهل است اگر به خونم هم كشاني دوستت دارم
چه حاصل از جفا كردن چه سود از قهر ورزيدن
مرا لايق بداني يا نداني دوستت دارم

 

نفرين به دست سرنوشت قسمت من رو بد نوشت

نفرين به اين اتشي كه افتاده توي اين بهشت

نفرين به دستاي  تو كه  زنجير عشق رو پاره كرد

نفرين به به اون نگاه تو كه قلبمو بيچاره كرد

نفرين به قاب عكس تو به روي ديوار اتاق

نفرين به اون سنگ دلت از من نمي گيره سراغ

نفرين به كار روزگار از تو چي مونده يادگار

نفرين به دنياي تو كه با من شده ناسازگار

 

 

 

 او را رها کردم

و چقدر سخت است عزیزترینت را رها کنی

اما من انقدر دوستش داشتم

که اورا رها می خواهم

رها از تمامی بندها و زنجیرها

هرچند که او هیچگاه در بند من گرفتار نبود

چرا که من خود اینگونه خواستم

هیچگاه بخاطر همیشه بودن با او

برای او بندی نساختم

اما او در بند خود گرفتار بود

ای کاش از خود رها شود

همان گونه که من با او از خود رهاشدم ......

 

 

                                       

 

قاصدک

 

 

قاصدک تو مشتم بود

یادم افتاد بهم گفته بودند

اگه قاصدک دیدی

بگیرش

یه آرزو بکن

گفته بودند

قاصدک آرزوها رو میبره پیش خدا

تا بر آورده بشه

آخه قاصدک اسمش روشه دیگه

قاصد 

 

قاصدک تو دستام داشت خراب میشد

یه آرزو کردم

آرزوم تو بودی

فوتش کردم تو آسمون

 

نمیدونم چند وقت گذشت

ولی آرزوم برآورده نشد

 

 

امروز هم

یه قاصدک تو مشتمه

همه اون حرف ها هم یادمه

همون آرزو

همون خواسته

اما

من دیگه باور نمیکنم

 

قاصدک رو فرستادم رو هوا

 

 

 

*به یاد روزهای تنهایی خودم*

و به یاد روزهایی که تو از کنارم می گذشتی

و من به امید نگاه تو ...

ای ماه شبهای تاریکم

گم کرده ام تو را...

سپیده گفت با طلوع آفتاب،نگاهت را در انتظار باشم

اما افسوس که در واژنامه زندگییم

 طلوع غریبی می کند

گفت به دیروزت بنگر

دیروزم را غروب بی کسی به یغما برد

و تنهایم گذاشت

امروزم را که جستجو می کنم

جز گریه های دلتنگی و دلواپسی فردا

و خاک سردی که در آغوشم می گیرد

و دستان لرزانی که بر سنگ

 سردی گلهای نرگسی را پرپر می کند

چیزی نمی یابم